Drużyna-Pluton piechoty w natarciu i obronie.
Na podstawie instrukcji polskich
opracował: Steiner

Natarcie.
W zależności od powstałej sytuacji bojowej na polu walki i dla skutecznego prowadzenia walki pododdziały wszystkich rodzajów wojsk przyjmują ugrupowanie bojowe. Ugrupowanie bojowe jest to odpowiednie rozmieszczenie sił i środków w terenie, które ma zapewnić wykonanie zadania bojowego zgodnie z zamiarem walki.
Ugrupowanie bojowe plutonu piechoty składa się z ugrupowania drużyn i przydzielonych do plutonu środków ogniowych.
Drużyna dla prowadzenia walki rozwija się w tyralierę. Odstępy między żołnierzami wynoszą 6-8, a czasami 10-12 kroków.
Po dojściu na odległość 25-30 metrów od przedniego skraju obrony nieprzyjaciela na komendę dowódcy drużyny: „Drużyna-granatem-ognia”, szeregowcy zarzucają nieprzyjacielskie stanowiska granatami i z okrzykiem „Hura”, wdzierają się w pozycje nieprzyjaciela. Nie wchodząc do transzei, szeregowcy rażą i niszczą nieprzyjaciela ogniem, bagnetem lub kolbą i nie zatrzymując się kontynuują atak.
W czasie ataku NIE WOLNO pozostawać w tyle. Każdy żołnierz powinien dążyć do jak najszybszego zbliżenia się do nieprzyjaciela i zniszczenia go ogniem i w walce wręcz. Pomyślne wysunięcie się bodaj jednego żołnierza do przodu powinno być niezwłocznie wsparte działaniem innych żołnierzy.
Jeżeli natarcie zostanie zatrzymane ogniem nieprzyjaciela, szeregowcy na rozkaz dowódcy drużyny powinni szybko i skrycie posuwać się od jednej zasłony do drugiej, pojedynczo, grupami lub całą drużyną, zbliżyć się do nieprzyjaciela, zaatakować go i zniszczyć. Otwarte odcinki terenu należy pokonywać biegiem całą drużyną, po dwóch lub pojedynczo.

W przypadku działania drużyny jako desantu na czołgu lub na dziale pancernym szeregowcy swoim ogniem niszczą wykrytych niszczycieli czołgów nieprzyjaciela oraz uprzedzają dowódcę czołgu o znajdujących się na przedzie przeszkodach i zaporach inżynieryjnych.
W razie konieczności, szeregowcy zeskakują z czołgu i pomagają mu w pokonaniu przeszkód i zapór.
W celu zniszczenia nieprzyjaciela zatrzymującego posuwanie się czołgu, szeregowcy na rozkaz dowódcy zeskakują z czołgu i razem z nim atakują nieprzyjaciela.
W przypadku zatrzymania się czołgu lub jego uszkodzenia szeregowcy nie zatrzymują się, a wykorzystując ogień własnej artylerii i moździerzy, atakują nieprzyjaciela bez czołgu.
Przy współdziałaniu drużyny piechoty z czołgiem, szeregowcy poruszają się ZA czołgiem.

Obrona.
Pododdziały przechodzą do obrony TYLKO na rozkaz wyższego dowódcy i bez jego rozkazu nie mają prawa wycofać się z bronionych pozycji.

W zależności od sytuacji obrona może być organizowana:
a. Bez styczności z nieprzyjacielem i wówczas pododdziały będą miały więcej czasu na przygotowanie obrony.
b. W bezpośredniej styczności z nieprzyjacielem znajdującym się niejednokrotnie w bardzo bliskiej odległości od naszych wojsk. Obronę wówczas organizuje się pod ogniem nieprzyjaciela.
Zadaniem drużyny piechoty w obronie jest uporczywie bronić swoich stanowisk i we współdziałaniu z ogniowymi środkami wsparcia, odpierać ataki nieprzyjaciela .
Zajęte stanowisko, okop lub transzeję szeregowcy powinni dobrze zamaskować, aby nieprzyjacielowi trudno było wykryć ich rozmieszczenie.

Po rozpoczęciu natarcia przez nieprzyjaciela, szeregowcy powinni prowadzić celny ogień do jego piechoty i obsługi środków ogniowych. Gdy nieprzyjaciel znajduje się w odległości ponad 400 m, ogień do niego prowadza tylko strzelcy wyborowi i obsługi ręcznych karabinów maszynowych. Szeregowcy mogą prowadzić ogień tylko na rozkaz dowódcy. 
Do nieprzyjaciela znajdującego się w odległości 400 m i bliżej, szeregowcy prowadzą ogień bez rozkazu dowódcy.
Przede wszystkim należy niszczyć nieprzyjaciela znajdującego się na czołgach (desant) i za czołgami. Czołgi należy niszczyć granatami. Granaty należy rzucać pod gąsienice. Uszkodzony w ten sposób czołg będzie zniszczony innymi środkami przeciwpancernymi.
Jeżeli czołg przechodzi przez transzeję, żołnierz powinien się ukryć na dnie transzei, a po przejściu przez nią czołgu, szybko zająć swoje stanowisko, rzucić granat na tylną część czołgu i otworzyć celny ogień do piechoty podążającej za czołgiem.
Jeżeli piechocie nieprzyjaciela uda się podejść za czołgiem do pozycji zajmowanej przez drużynę na odległość 30-40 m, należy spotkać ją silnym ogniem i granatami, a piechotę, która wdarła się do transzei drużyny , zniszczyć w walce wręcz.

Po odparciu ataku nieprzyjaciela szeregowcy drużyny sprawdzają stan swej broni, uzupełniają amunicję, naprawiają powstałe uszkodzenia w transzei, w stanowiskach ogniowych, w zaporach oraz prowadza obserwację przedpola i przygotowują się do odparcia ponownego ataku nieprzyjaciela.


Musztra bojowa drużyny piechoty.
Podstawowym szykiem bojowym drużyny piechoty, jest tyraliera.
W tyralierze, odstępy pomiędzy żołnierzami powinny wynosić od 6 do 8 kroków.
Drużyna rozsypuje się w tyralierę na komendy:
-Drużyna, kierunek cegielnia – DO BOJU”
-Drużyna za mną – DO BOJU”
Jeśli jednocześnie z rozsypaniem jest konieczne dalsze posuwanie się drużyny we wskazanym kierunku, to po komendzie „Do Boju” podaje się „NAPRZÓD”, a w razie potrzeby „Biegiem – NAPRZÓD”.
Po komendzie Do Boju, broń (Pm, Kb) bierzemy do prawej ręki a rkm do obu rąk, jak wygodniej.
D-ca powinien określić kierunek (dozór) i wyznaczyć kierunkowego, to do niego będą równać pozostali żołnierze drużyny, np.:
-Kierunek-komin cegielni, na linię żółtych krzaków, kierunkowy-strzelec Jaworski (za mną) drużyna (biegiem) NAPRZÓD.
D-ca zawsze daje przykład. Powinno być zasadą, jeśli sami prowadzimy drużynę, to powinna być komenda Za Mną, jeśli wydajemy rozkaz, może być komenda Naprzód.
Szturm.
„Drużyna-przygotować się do szturmu”, na tę komendę, żołnierze doładowują broń, uzupełniają granaty ręczne.
Na komendę „Drużyna, do szturmu-NAPRZÓD” drużyna biegiem, nie skupiając się, strzelając w ruchu szturmuje z okrzykiem „HURA”, gwałtownie wdziera się na stanowiska nieprzyjaciela, niszcząc go granatami ręcznymi, ogniem, bagnetem, kolbą karabinu i naciera dalej nieprzerwanie.

Tyraliera drużyny piechoty:
Po środku d-ca drużyny
C-celowniczy rkm
A-amunicyjny rkm
SW-strzelec wyborowy

Musztra bojowa plutonu piechoty
Rozsypanie plutonu w tyralierę wg ryciny.