Wyposażenie i umundurowanie
członka GRH Aufklärungsabteilung 7

Rekonstrukcja historyczna jest sztuką kompromisu. Wie o tym każdy, kto miał kiedykolwiek do czynienia z tym hobby. Sprzęt używany przez grupę musi być jak najbardziej zbliżony do używanego przez określoną formację w określonym czasie - w naszym wypadku przez Wehrmacht podczas całej wojny, ze szczególnym uwzględnieniem okresu kampanii wrześniowej. Jedną z naszych podstawowych zasad jest ograniczenie użycia oryginalnego umundurowania i wyposażenia do niezbędnego minimum. Miejscem tych eksponatów jest muzeum, nie zaś "pole bitwy", gdzie może ulec uszkodzeniu lub zniszczeniu. Zdajemy sobie jednak sprawę z tego, że niektóre elementy wyposażenia i umundurowania nie są obecnie rekonstruowane, bądź nabycie kopii bywa bardzo trudne. Dlatego też w ramach Grupy, a także dzięki wytwórcom stale z nami współpracującymi, staramy się samodzielnie, w miarę możliwości, wykonywać poszczególne elementy oporządzenia. Pod tym względem stawiamy na jak najdalej idącą dokładność, a za podstawę przyjmujemy fotografie, filmy dokumentalne i obowiązujące ówcześnie regulaminy.
Różowe wypustki broni pancernej przyjęliśmy ze względu na to, iż Aufkl.Abt.7 wchodził w skład 4 Dywizji Pancernej i jako jednostka przynależna, zaliczał się już w 1939 roku do tego typu broni (początkowo była traktowana na równi z batalionem motocyklowym, który w dywizjach pancernych również posiadał różowe wypustki). Materiały źródłowe do których dotarliśmy wskazują, iż 4 Dpanc. jako jednostka drugiej fali, była formowana w oparciu o doświadczenia wyniesione ze sformowanych wcześniej trzech dywizji pancernych (1,2 i 3 Dpanc.). Jednostki rozpoznawcze (przydzielone do tych dywizji), a wywodzące się z kawalerii, posiadały wówczas złoto-żółte wypustki. Proces adaptacji tych oddziałów ze strukturą dywizji pancernej, spowodował, iż były traktowane jako element organiczny dywizji. Rozkaz OKH ze stycznia 1939 roku, włączał na stałe do struktury dywizji oddział rozpoznawczy (mimo, iż zachowały jeszcze do początku 1940 roku strukturę szwadronową, typową dla kawalerii), tym samym umożliwiając zmianę barw na różowe. 7 oddział rozpoznawczy 4 Dywizji Pancernej, jako jednostka nowo formowana, miała już różowe obszycia, jako pierwsza tego typu w armii niemieckiej. Późniejsza zmiana nazwy na 4 Pancerny Oddział Rozpoznawczy (równoczesne przezbrojenie i wprowadzenie nowej struktury organizacyjnej oddziału) i stosowane w nim różowe obszycia (zgodnie z regulaminem), pozwalają nam być pod tym względem w zgodzie z prawdą historyczną przy odtwarzaniu epizodów z czasu i przestrzeni całej wojny.

Lista, którą prezentujemy ma za zadanie pomóc początkującym adeptom reenactmentu we właściwym wyborze potrzebnego wyposażenia
Wykaz podstawowego wyposażenia szeregowca
Wykaz podstawowego wyposażenia podoficera
Dodatkowe elementy wyposażenia
Ekwipunek opcjonalny związany ze specjalizacją żołnierza
Wyposażenie saperów szturmowych

 

Wykaz podstawowego wyposażenia szeregowca

Bluza mundurowa (Feldbluse M36) - W 1939 roku w powszechnym użyciu w Wehrmachcie znajdowały się bluzy sukienne M 36 oraz M 35. Rzadziej występował Model M 34. Bluzy miały kolor feldgrau, zaś ich charakterystyczną i rozpoznawalną cechą był kołnierz koloru ciemno niebieskozielonego z patkami (tzw. Litzen), gdzie kolor wypustki świadczył o przynależności do konkretnego rodzaju broni. Pozostałe typy kurtek, takie jak M40, M41, M42, M43 oraz M44 są także wykorzystywane w naszej Grupie, jednak ich użycie jest uwarunkowane odtwarzaniem walk z późniejszego, niż 1939 roku. Konwersje kurtek szwedzkich bądź szwajcarskich są dopuszczone do wykorzystywania po zaopiniowaniu ich wykonania przez służby mundurowe Grupy. Ważnym elementem są haki, służące do podtrzymywania pasa głównego (pomijając kurtkę M44). Pagony, szczególnie przy kurtkach M36, M40, M41 i M42, z różowym obszyciem broni pancernej.

Spodnie (Feldhosen) - akceptowane przez nas są repliki spodni M37. Właściwe są też spodnie sukienne piechoty szwedzkiej po dokonaniu odpowiednich przeróbek (odpruciu bocznych kieszeni i przerobieniu ściągacza w nogawkach). Przy odtwarzaniu walk z przełomu lat 1943/44 i późniejszych, mile widziane są spodnie w kamuflażu (splinter lub sumpfmuster) w kroju typowym dla piechoty, broni pancernej lub wojsk spadochronowych (kieszeń na lewym udzie i ściągacze w nogawkach).

Spodnie z szelkami

Buty (Marschstiefel) - tzw. saperki - najlepiej z demobilu Bundeswehry lub armii austriackiej. Dopuszczalne są także buty starszego wzoru - charakterystyczne przede wszystkim dla formacji motocyklowych. Odtwarzając walki z drugiej połowy wojny, wykorzystujemy także krótkie buty czyli schnürstiefel, najlepiej armii szwedzkiej (wczesnego wzoru z okrągłymi noskami) lub polskie opinacze (najlepiej jednostek reprezentacyjnych), po odpowiednich przeróbkach. Jako, że od lata 1943 roku do jednostek liniowych zaczęły trafiać pewne ilości butów górskich (z magazynów tego rodzaju wojsk), dopuszczamy również te typy przy rekonstrukcji wydarzeń z roku 1943 i późniejszych. Buty powinny być podkute za pomocą oryginalnych lub powojennych gwoździ.

Saperki - demobil austriacki

Furażerka (Feldmütze) -  akceptujemy najczęściej spotykane wzory czyli M34 i M38. Są wykonane z sukna w kolorze kurtki mundurowej. Istotnym elementem jest tasiemka (sutarz), która tworząc charakterystyczny trójkąt z kokardą w środku, świadczyła o przynależności do rodzaju broni. W naszym przypadku jest to kolor różowy.

Akceptowane przez nas wzory furażerek

Hełm (Stahlhelm) - M35 lub M40 (różni się tylko wykonaniem wywietrznika, a jest łatwiej dostępny) – z zakupem dzwonu nie powinno być specjalnych problemów (giełdy militariów, giełdy internetowe itd.). Fasunek powinien być kopią oryginalnego (M31), akceptujemy jednak fasunki z hełmów LWP wczesnego wzoru. Oddziały motocyklowe, artyleria oraz część oddziałów piechoty podczas kampanii wrześniowej "donaszała" pierwszowojenne hełmy M16 (tzw. rogacze). Oddziały łączności oraz artylerii używały dość często hełmów M18. Każdy typ hełmu należy pomalować na kolor oliwkowo-szary. Konieczne jest umieszczenie kalkomanii po obu stronach. Należy się również zaopatrzyć w pasek do chlebaka (Brotbeutelriemen), który szczególnie w kampanii wrześniowej był bardzo charakterystycznym elementem, zakładanym na hełm (głównie w formacjach zmotoryzowanych i pancernych). Dzięki takiemu zabiegowi, możliwe było zakładanie maskowania. Hełmy M42 są mile widziane przy rekonstrukcji walk z połowy roku 1942 i późniejszych.

Hełm M40 z założonym paskiem do chlebaka

Pas główny (Koppel) - dla celów rekonstrukcji idealnie nadają się pasy armii NRD oraz pasy armii szwedzkiej. Pasy skórzane Bundeswehry niestety nie nadają się do rekonstrukcji, ponieważ są za szerokie i nie pasują do klamry. Jeżeli zaś chodzi o same klamry (Koppelschloss) - najlepszym rozwiązaniem jest zakup kopii. Są one szeroko dostępne i nie powinno być problemu z ich zakupem. Akceptujemy tylko i wyłącznie kopie klamr Wehrmachtu.

Pas główny z klamrą

Pas z podstawowym ekwipunkiem

Ładownice (Patronentasche) - dwie ładownice trzykomorowe, ze skóry czarnej, groszkowanej. W tym wypadku konieczne jest nabycie oryginalnych ładownic. Do celów rekonstrukcji nie nadają się, spotykane czasami, przerabiane dwukomorowe ładownice do Mosina. Używamy także ładownic do MP 28/38/40 (podczas kampanii wrześniowej tylko skórzane), lub ich późniejszych, brezentowych wersji. Ładownice do G43 i MP43/44 tylko podczas epizodów z lat 1943 i późniejszych.

Ładownice wz. 1911

Puszka na maskę p-gaz (Tragbüchse für Gasmaske) - podobnie jak w przypadku ładownic należy skorzystać z oryginału. Zdobycie jej nie powinno stanowić większego problemu. Puszka powinna być w kolorze feldgrau, bądź też ciemnozielonym. Problem może pojawić się w przypadku braku pasków do puszki, jednak i z tym można sobie poradzić - wystarczy nabyć pas parciany odpowiedniej długości i szerokości, oraz nity. Hak do przytrzymania puszki na pasie głównym można kupić w sklepach wędkarskich bądź z artykułami metalowymi. Nieodzownym elementem poszukiwań jest także giełda internetowa lub giełdy militarne przy okazji zlotów, inscenizacji lub wystaw. Maska gazowa najlepiej wczesnego wzoru (wz. 30)  możliwe jest jednak wykorzystywanie późniejszych wersji (wz. 38). Unikamy jednak masek cywilnych i służb pomocniczych, a także wojskowych wz. 24. Do całości należy jeszcze uwzględnić wkładki zabezpieczające przed zaparowaniem szkieł.

Gasmaske, pojemnik na nią oraz wkładki odpatniające

Chlebak (Brotbeutel) - najlepsze do celów rekonstrukcji będą chlebaki powojenne Bundesgrenzschtzu, policji niemieckiej, bądź też wczesne armii NRD. Dobrze jest też nabyć pasek do chlebaka (Brotbeutelriemen), ze względu na hełm. Mimo, że regulamin wymagał noszenia chlebaka zawieszonego na pasie głównym, a nie na pasku przewieszonym przez ramię, to paski wydawane były żołnierzom przez długi czas. Paski pełniły więc różne funkcje pomocnicze.

Oryginalny chlebak z paskiem

Bagnet (Seitengewehr) - tu również należy zaopatrzyć się w oryginalny bagnet mauserowski wz 84/98. Dopuszczalne są też bagnety czeskie wz. 24. Jako "zdobycznych" można używać bagnetów polskich wz. 24 oraz wz. 29, jednak ich użycie należy ograniczyć do minimum. Bagnety produkcji jugosłowiańskiej można używać jedynie po gruntownym przerobieniu, jednak tak przygotowany bagnet dopuszczamy warunkowo. Istotne jest również posiadanie odpowiednio przygotowanej żabki (Seitengewehrtasche), czyli mocowania do pasa głównego. Tu jak najbardziej są akceptowane kopie oryginałów, których przygotowanie nie powinno być trudne dla większości rymarzy.

Bagnet 84/98

Bagnet 84/98 zamontowany na karabinku Mauser K98

Żabka do bagnetu (Seitengewehrtasche) - kopia wykonana z czarnej skóry. Można je nabyć na targach staroci oraz na giełdach internetowych.

Manierka (Feldflasche) - najlepszym rozwiązaniem jest zakup oryginalnej manierki M31 w pokrowcu ze skórzanym trokiem i mocowaniem. Jednak z materiałów zdjęciowych wynika, że w użyciu były także manierki bez pokrowców noszone w noszaku zrobionym ze skórzanych rzemieni. Do ekwipunku specjalistycznego należy manierka sanitarna (Labeflasche) o powiększonej pojemności, noszona przez sanitariuszy, kawalerzystów i strzelców górskich. Można także wykorzystać manierki armii czechosłowackiej, której wczesny wzór jest niemal identyczny z niemieckim.

Manierka sanitarna/kawaleryjska i standardowa manierka M31

Menażka (Kochgeschirr M31) - do rekonstrukcji polecamy zakup oryginalnej menażki. Jej nabycie nie powinno stanowić większego problemu, właśnie dzięki giełdom i aukcjom. Wykorzystujemy także wczesne wzory menażek BW oraz armii NRD. Manierki produkcji szwedzkiej, polskiej bądź radzieckiej nie nadają się do celów rekonstrukcji, ze względu na kształt i tłoczenia. Istotnym elementem jest taki stan menażki, aby mogła być wykorzystywana na inscenizacjach i manewrach do przenoszenia żywności. Koniecznym elementem jest także niezbędnik (Eßbesteck). Akceptujemy niezbędniki BW, armii szwedzkiej wczesnego wzoru lub do niedawna dostępne niezbędniki ZHP, które są niemal identyczne jak niemieckie wzoru z 1911 roku. Stan niezbędnika powinien pozwalać na jego wykorzystywanie, zgodnie z przeznaczeniem.

Menażka oryginalna, menażka Bundeswehry, niezbędnik wz. 1911 oraz zbliżony do niego niezbędnik używany przez ZHP

Płachta namiotowa (Zeltbahn M31) - idealnym rozwiązaniem jest zakup oryginalnej płachty Wehrmachtu, co można uczynić na różnego rodzaju giełdach. Można jednak wykorzystać celtę produkcji szwajcarskiej - szytą z materiału w kamuflażu splinter. Minusem jest w tym wypadku kwadratowy zamiast trójkątnego kształt, co można jednak skorygować dzięki wprawnemu krawcowi. Ostatnimi czasy pojawiły się kopie celt, co może stanowić alternatywę dla oryginału. Są one również jak najbardziej akceptowane. Celty produkcji szwedzkiej bądź też austriackiej zbyt różnią się od oryginału układem plam kamuflażu, dlatego więc odradzamy ich zakup. Z tych właśnie względów nie są one w Grupie akceptowane. Wskazane jest także posiadanie zestawu namiotowego (Zeltausrüstung) - zestawu śledzi (Zeltpflöde) i kijków (Zeltstod) do postawienia namiotu z celt. Pokrowiec jest szyty z beżowego bądź kamuflażowego płótna z demobilu armii szwajcarskiej.

Zeltbahn

Śledzie i stelaż namiotowy w pokrowcu

Saperka z pokrowcem (Schanzzeug M1887 mit Träger) - dobrym i tanim rozwiązaniem jest zakup polskiej łopatki/saperki powojennej LWP wczesnego wzoru. Polecamy także wczesne saperki armii NRD, gdzie przeróbce podlega mocowanie do pasa głównego. Dla osób z zasobniejszym portfelem polecamy zakup oryginalnej saperki Wehrmachtu M1887 oraz specjalnie szytych pokrowców (tzw. ramki). Przy odtwarzaniu walk po roku 1939, mile widziane są wczesne składane saperki (Klappspaten) BW, a także NVA, które są identyczne jak wzór wojenny.

Saperka w pokrowcu, z przytroczonym bagnetem

Troki (Mantelriemen) - najlepiej czarne lub brązowe z końcówką szytą (nie nitowaną). Można z powodzeniem wykorzystać wzór Ludowego Wojska Polskiego z przełomu lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych ewentualnie troki używane przez milicję obywatelską. Najlepszym jednak rozwiązaniem są troki wykorzystywane przez jednostki armii NRD, które dzięki dodatkowemu paskowi są identyczne, jak te z czasów wojny.

Troki oryginalne

Bojówki (Aufschiebeschlaufen) - oryginały bądź kopie wykonane z czarnej skóry. Do zawieszenia dodatkowego ekwipunku. Nieodzowne dla osób z ponadprzeciętnym wzrostem, jako przedłużenie szelek bojowych.

Broń - karabinek Mauser K98 - odlew w drewnie oryginalnym, bądź też kopii. Używamy także odlewów w drewnie od czeskiego karabinka vz.24 - rozwiązanie takie jest nieco tańsze i daje odpowiednie podobieństwo. Można także używać broni zdobycznej - przede wszystkim czeskich karabinków vz.24 oraz polskich karabinków wz 29.

Karabinek Mauser K98

Karabinek Mauser K98 z lunetą, maskowanie zimowe

Wykaz podstawowego wyposażenia podoficera

Obejmuje wszystkie elementy wyposażenia niezbędnego dla szeregowca. Oprócz niego podoficerowie Wehrmachtu mogli używać następujących elementów wyposażenia:

Oficerska czapka polowa (Offizierfeldmütze) – Oficerowie, a także podoficerowie starsi mogą nosić tego typu czapkę. Jej charakterystyczną cechą jest skórzany daszek oraz wieniec, kokarda i orzeł wykonany z materiału. Tu również należy zwrócić uwagę na różową wypustkę. Polecamy zakup współcześnie wykonywanych kopii. Konwersje czapek powojennych nie nadają się do tego celu najlepiej, stąd też nie będą akceptowane.

Oficerska czapka polowa

Szelki (Koppeltraggestell) - skórzane, ze skóry czarnej. Najlepsze dla rekonstrukcji są szelki Bundesgrenzschutzu bądź odpowiednio przerobione szelki armii czechosłowackiej. Idealnym rozwiązaniem są dostępne obecnie kopie szelek, tak wzoru 1939, jak i późniejszego z 1941 roku.

Kopia szelek szturmowych

Plecak szturmowy (Gefechtsgepäck) - popularnie zwany również A-ramą. Z uwagi na trudności z nabyciem oryginału, najlepiej jest skorzystać z dostępnych kopii. Unikamy jednak A-ram wykorzystywanych do niedawna przez armię pakistańską, które zbliżone wzorem, mają jednak inny kolor i mocowania do ekwipunku dodatkowego. Dodatkowym elementem plecaka szturmowego jest także torba dodatkowa (Beutel zum Gefechtsgepäck), wykorzystywana do przenoszenia bielizny, żywności, przyborów do mycia, amunicji. Nabycie oryginalnej torby nie jest łatwe, dlatego polecamy kopie. Stanowi ona ciekawe uzupełnienie całego plecaka szturmowego.

Plecak szturmowy - widok od strony pleców i od strony ekwipunku

Plecak szturmowy "A" z przytroczonym ekwipunkiem (widok od strony pleców)
 

Broń - pistolet maszynowy MP 38 oraz pistolety P-08 i P-38 - replika bądź też odlew. Użycie pistoletu MP38 w Kampanii Wrześniowej nie było powszechne więc jego posiadanie na potrzeby rekonstrukcji nie jest konieczne.

Pistolet maszynowy ze złożoną kolbą

Pistolet maszynowy z kolbą rozłożoną

Ładownice do pistoletu maszynowego - kopie brezentowe, najlepiej produkcji amerykańskiej lub czeskiej.

Ładownice brezentowe do pistoletu maszynowego

Kabura (Pistolentaschen) - miękka kabura P-38 bądź twarda P-08/P-38, także inne  drugowojenne wzory. Skóra brązowa bądź czarna, zależnie od stopnia wojskowego osoby posiadającej broń boczną.

Kabura do pistoletu P-38

Kabura do pistoletu P-08

Kabura do pistoletu P-08 z widocznym paskiem ułatwiającym wyciągnięcie broni

Dodatkowe elementy wyposażenia

Posiadanie tych elementów nie jest obowiązkowe, jednak zdecydowanie uwiarygodnia odtwarzaną postać.

Czapka garnizonowa (Schirmmütze) – Każdy członek Grupy może nabyć i nosić w garnizonie, a także na wystąpieniach oficjalnych czapkę garnizonową. Polecamy zakup całkowicie nowej kopii, bowiem dostępność tego typu czapek oryginalnych, jest bardzo utrudniona i kosztowna. Konwersje wczesnych czapek armii NRD będą mogły się nadawać jedynie po odpowiednich przeróbkach i po akceptacji służb mundurowych Grupy. Takie rozwiązanie akceptujemy jednak wyjątkowo. Koniecznym jest również posiadanie wypustek w kolorze broni, w naszym przypadku, różowym.

Czapka garnizonowa

Czapka polowa M43 (Einheistfeldmütze) – Rekonstruując wydarzenia z drugiej połowy wojny, mile widzianymi są charakterystyczne czapki polowe M43. Mogą to być wersje z dwoma, bądź jednym guzikiem zapinanym pod kokardą. Czapka powinna być uszyta z  sukna mundurowego. Polecamy współcześnie szyte kopie, które charakteryzują się przystępną ceną. Właściwe są również czapki wykonane z materiału w kamuflażu splinter w wydaniu standardowym lub błotnym (rozmytym). Są bardzo ciekawym uzupełnieniem sortu mundurowego, mile widzianym w naszej Grupie.

Czapka polowa M43

Czapka polowa „kamuflaż” (Tarnmütze) – W rekonstrukcji wykorzystujemy także wszelkie modele czapek polowych wykonane z materiału kamuflażowego. Istotne jest jednak, aby był to kamuflaż zgodny z wzorami zatwierdzonymi przez OKW oraz komisję ds. uzbrojenia i umundurowania armii. W tym względzie preferujemy najbardziej kamuflaż określany nazwą Splittertarnmuster A, jednak każdy inny wykorzystywany przez Wehrmacht (odmiana B, a także „błotny” i „rozmyty”) jest akceptowany. Odradzamy nabywanie w tym celu jakichkolwiek powojennych czapek armii NRD, jako, że poza najwcześniejszymi wzorami, mają one zmieniony kształt i nieco zmodyfikowany wzór kamuflażu. Sugerujemy współcześnie szyte kopie. Wykorzystywanie tego typu czapek jest idealnym uzupełnieniem umundurowania maskującego, które polecamy przy odtwarzaniu epizodów z lat 1943-1945.

Czapka polowa "kamuflaż"

Pokrowiec na hełm – Akceptujemy wszystkie w kamuflażu charakterystycznym dla jednostek Wehrmachtu. Pokrowiec powinien być wiązany, a także posiadać charakterystyczne szlufki do mocowania dodatkowego kamuflażu.

Pokrowiec na hełm

Pokrowiec założony na hełm M40

Płaszcz (Mantel) - kopia płaszcza szyta na miarę - produkcji jednej z firm krajowych, bądź też jednej z firm zagranicznych. Istotne jest to, aby długość płaszcza pozwalała na zakrycie kolan (zgodnie z regulaminem). Płaszcz z kołnierzem wykonanym z ciemnego niebieskozielonego sukna. Akceptujemy także konwersje płaszczy szwajcarskich wczesnego wzoru jak i szwedzkich (te podczas inscenizacji walk z późniejszego okresu wojny), po zaopiniowaniu przez służby mundurowe Grupy. Osoby zamierzające wejść w skład pododdziału motocyklowego powinny zaopatrzyć się także w specjalny gumowany płaszcz motocyklowy (Kraftfahr-Schutzmantel). Obecnie nabycie oryginału jest wyjątkowo trudne i kosztowne, dlatego akceptujemy wczesne płaszcze armii austryjackiej lub armii NRD po odpowiednich modyfikacjach.

Płaszcz

Koszula mundurowa (die Hemd)– Obok umundurowania zewnętrznego, staramy się także dążyć do tego, aby każdy członek Grupy posiadał koszulę mundurową. Ze względu na wyjątkową trudność w nabyciu oryginału, którego jakość pozwalałby na normalne użytkowanie, preferujemy współcześnie wykonywane kopie. Istotne jest, aby koszula była wykonana z materiału w kolorze szarym lub szaro-zielonym, z charakterystycznym zapięciem i kołnierzykiem zapinanym na jeden guzik.

Koszula mundurowa

Szelki do spodni mundurowych – Preferujemy praktycznie każde wydanie szelek armii NRD, wczesne szelki Bundeswehry, a także współcześnie wykorzystywane kopie. Wymagają one, zwłaszcza u osób wysokich pewnych przeróbek, jest to jednak do zrobienia domowymi metodami i nie nastręcza specjalnych trudności.

Szelki do spodni mundurowych

Rękawiczki wełniane, rękawiczki skórzane – Najlepszymi do rekonstrukcji są rękawiczki armii NRD, które ze względu na kolor i krój, są niemal identyczne jak te używane przez oddziały Wehrmachtu podczas II wojny światowej. Rękawiczki skórzane, zwłaszcza te wykorzystywane przez NVA do połowy lat 80, także są właściwe, mimo, iż mają tylko jedno zapięcie. Ich kolor, krój i użyta do wykonania skóra, bardzo przypominają te z czasów wojny. Rękawiczki skórzane mogą nosić już podoficerowie.

Rękawiczki wełniane i skórzane

Skarpety służbowe (Socken) – Tu polecamy oczywiście współcześnie wykonywane kopie. Rekomendowanym przez Grupę rozwiązaniem jest nabycie skarpet z demobilu armii NRD. W tym celu można także skorzystać z demobilu Bundeswehry, gdzie zwłaszcza wczesne serie, były bardzo zbliżone do tych z czasów wojny. Polecamy szczególnie skarpety z paskami, których ilość informowała o rozmiarze (jeden-mały, dwa-średni, trzy-duży). Mogą być akceptowane jednak każde inne do nich zbliżone. Ważne jest to, aby zgodnie z regulaminem zaopatrzyć się w trzy pary skarpet, dlatego sugerujemy jednorazowo nieco większy zakup.

Skarpety w rozmiarze średnim

Latarka (Taschenlampe) - najlepsze do celów rekonstrukcji są oryginalne latarki firmy Daimon lub Petrix, bardzo popularne w Wehrmachcie. Występują w wersjach z różną liczbą bądź bez kolorowych filtrów. Skórzane paski umożliwiają zawieszenie na guziku klapy kieszeni bądź bluzy. Żołnierze często dokonywali zakupów latarek osobiście, tak więc z powodzeniem mogą się one różnić wersjami wewnątrz oddziału. Optymalny jest czarny kolor obudowy.

Latarki firmy Daimon: wersje z 1 i 3 filtrami

Torba meldunkowa wz.35 (Meldekartentasche) – W tym wypadku, polecamy poszukiwanie oryginału, który na giełdach militariów jest jeszcze do zdobycia. Nie mniej mile widzimy jednak powojenne torby meldunkowe armii NRD, które zwłaszcza do połowy lat 60 były praktycznie identyczne z wzorem wykorzystywanym podczas wojny. Jest to rozwiązanie ekonomiczniejsze i obecnie chyba nieco łatwiejsze pod względem dostępności. Zaznaczamy jednak, że ten element ekwipunku, może być widziany jedynie u podoficerów i oficerów. Decyzje o możliwości używania torby meldunkowej podejmuje sztab Grupy.

Torba meldunkowa wz. 35

Skrzynka na amunicję – W tym przypadku akceptujemy wszystkie zgodne ze standardem wojennym. Dopuszczamy tym samym wykorzystywanie skrzynek powojennych, jako, że różnice ze wzorami z czasów wojny są minimalne. Istotne jest jednak, aby były odpowiednio pomalowane. Mogą być oczywiście wykorzystywane nie tylko do przenoszenia amunicji, ale także przez oddziały saperów, łączności lub inne, które często korzystały z nich, jako podręcznych zasobników na inne przedmioty i materiały wojskowe.

Skrzynka na amunicję

Opinacze – Są nieodzowne przy noszeniu tzw. krótkich butów. Obecnie najczęściej można spotkać opinacze adoptowane z demobilu Bundeswehry, jednak jest to rozwiązanie tylko przejściowe. Preferujemy współcześnie wykonywane kopie, które na bazie oryginalnych opinaczy, najbardziej odzwierciedlają właściwy wzór. Dopuszczamy opinacze w kolorze zgniłej zieleni, piasku pustyni bądź szare, z charakterystycznymi obszyciami skórzanymi.

Opinacze

Kurtka kamuflażowa z kapturem (Tarnschlupfjäcke mit Kaputze)– Tu podobnie jak w przypadku czapki, najlepszym rozwiązaniem są współcześnie szyte kopie, które biorąc pod uwagę rosnące zainteresowanie tego typu umundurowaniem, są coraz lepsze i wierniejsze oryginałowi pod względem wzoru kamuflażu. Nabycie oryginału jest bardzo trudne i może narazić na niemałe koszty, nie mówiąc o walorach użytkowych, które ze względu na stan, często nie pozwalają na aktywne wykorzystywanie. Kopie oczywiście tylko w kamuflażu wykorzystywanym przez Wehrmacht. Jednak ze względu na dążenie do unifikacji w Grupie, sugerujemy nabycie tej kurtki w kamuflażu Splittertarnmuster A.

Kurtka w kamuflażu z kapturem

Spodnie w kamuflażu (Tarnhose) – Także i ten element umundurowania maskującego polecamy wszystkim zainteresowanym. Wskazane jest jednak posiadanie spodni w kamuflażu typowym dla jednostek Wehrmachtu. Wzory spodni, z uwagi na ich szerokie wykorzystywanie i zapożyczanie krojów także z innych formacji, są dopuszczane w praktycznie każdym modelu wykorzystywanym podczas wojny (krój spodni pancernych, spadochronowych). Jednocześnie, nabycie oryginału jest bardzo trudne i tym samym bardzo kosztowne. Polecamy w związku z tym takie spodnie, które mają rekomendację odpowiednich służb w Grupie. Są szyte na miarę bądź zakupione jako właściwe oryginałowi kopie. Nie polecamy w tym przypadku współcześnie wykonywanych spodni maskujących (pewnej znanej na rynku zagranicznej firmy), głównie ze względu na stosowanie kroju współczesnych spodni wojskowych (z bocznymi kieszeniami), źle dobranego materiału i wzoru kamuflażu, który tylko w niewielkim stopniu odpowiada oryginałowi. Wszelkie innowacje w tego typu spodniach nie są wskazane i nie będą możliwe do zaakceptowania przez służby mundurowe Grupy.

Spodnie w kamuflażu

Plecak marszowy, tzw. „sierściuch” wz.34 lub wz.39 (Tornister) – Z uwagi na ogólną dostępność tego typu elementu oporządzenia polecamy zaopatrzyć się w oryginał. Kopii jak na razie jeszcze nie wytwarza się, a dostępne plecaki z czasów wojny można nabyć w dobrym stanie. Jest przydatny jako uzupełnienie wyposażenia, bowiem żołnierze nie wykorzystywali ich walce. Służył głównie jako element do przenoszenia rzeczy osobistych żołnierza, więc jego wykorzystanie w rekonstrukcji jest jak najbardziej wskazane i przez Grupę rekomendowane. Zwracamy jednak uwagę na uważne konserwowanie plecaka, szczególnie jego skórzanej części, co zapobiegnie wypadaniu włosia i pozwoli na wykorzystywanie go przez długi czas.

Plecak marszowy

Niezbędnik (Eßbesteck) - współczesny niezbędnik Bundeswehry - 4 częściowy lub współczesny niezbędnik szwedzki. Można także z powodzeniem używać niezbędnika jednoczęściowego produkcji polskiej (widoczny na zdjęciu z menażkami powyżej).

Niezbędnik szwedzki

Kuchenka Esbit (Esbit-Kocher) - rozkładany blaszany Kocher firmy Esbit, wym. ok. 9,7 x 7,2 cm. Przenoszony w chlebaku, opalany paliwem chemicznym w kostkach. Do rekonstrukcji nadają się oryginały, produkowane także jakiś czas po wojnie. Nie nadają się zbliżone konstrukcją kuchenki ZHP, gdyż zbytnio odbiegają wyglądem od oryginału.

Kocher Esbit

Maselniczka (Butterdose/Fettbüchse M38) - płaska, okrągła, dwuczęściowa maselniczka wykonana z tworzywa sztucznego w kolorze pomarańczwym, brązowym bądź czarnym. Polecamy nabycie oryginałów, które są jeszcze do kupienia na rożnego rodzaju giełdach i wystawach. Kolor maselniczki jest dowolny.

Przybornik do czyszczenia broni (Reinigungsgerät M34) - dwie szczotki, bakielitowa bądź metalowa oliwiarka, łańcuszkowy wycior w pierwszej oraz smar w drugiej przegródce blaszanego pojemnika. Przenoszony w chlebaku bądź torbie plecaka szturmowego. Polecamy oryginalne przyborniki lub wczesne armii NRD, które różnią się tylko przetłoczeniem na obudowie.

Przybornik do czyszczenia broni

Granat ręczny (Steilhandgranate M24) - kopia toczona w drewnie, bądź wykonana z metalu. Nasza grupa posiada obecnie sporą liczbę replik granatu tego typu.

Granaty trzonkowe M24

Soldbuch - obecnie nasza grupa przygotowuje kopię książeczki wojskowej żołnierza Wehrmachtu.

Okulary - osoby noszące okulary powinny wyposażyć się w druciane, okrągłe okulary maksymalnie zbliżone wyglądem do tych z epoki. Okulary o współczesnym wyglądzie (zbyt nowatorskie oprawki) nie są akceptowane. Można zakupić oryginalne, regulaminowe okulary wydawane każdemu żołnierzowi, mającemu określoną wadę wzroku. Przenoszone są w blaszanej kasetce z czarnym napisem "Dienst-Brille" na wieczku. W przypadku ataku gazowego niedowidzący używali "Masken-Brille", mocowanych na specjalnych tasiemkach. W tej sytuacji każdy żołnierz z wadą wzroku posiadał zgodnie z regulaminami wojskowymi dwie pary okularów. Także w rekonstrukcji należy dążyć do tego standardu. Na giełdach zdarzają się jeszcze oryginalne okulary, które po zmianie szkieł, mogą być dalej swobodnie wykorzystywane. Współcześnie nabywane okulary są dopuszczone przez służby mundurowe Grupy, tylko wówczas, gdy ich kształt jest łudząco zbliżony do wzorów wojennych.

Dienst-Brille wraz z futerałami na Dienst-Brille i Masken-Brille

Przedmioty osobiste - przydatne do wyposażenia chlebaka bądź przy odtwarzaniu stanowiska, znacznie uwiarygodniają rekonstrukcję.

Pojemniki na lozantynę (Hautentigiftungsmittel) przenoszone w kieszeni bluzy mundurowej, oryginalne wieczne pióro, ówczesny pojemnik na aspirynę, pojemnik na zasypkę przeciw insektom, bakelitowy pojemnik na mydło do golenia, bakelitowa miseczka do jego rozrabiania oraz regulaminowa mydelniczka.

Narzutka przeciwiperytowa (Gasplane) - wykonana z impregnowanego płótna, rzadziej papieru, w ceratowym bądź wiskozowym pokrowcu. Troczona do puszki maski przeciwgazowej, noszona wetknięta za przednią cześć pasa lub zawieszona na piersi o pasek puszki maski przeciwgazowej. Sugerujemy zakup dostępnych obecnie kopii lub poszukiwanie oryginału.

Gasplane

Podhełmówka - wełniana koloru oliwkowego bądź szarego, przydatna przy odtwarzaniu działań jesienno-zimowo-wiosennych. Demobil Bundeswehry.

Podhełmówka

Ekwipunek opcjonalny związany ze specjalizacją żołnierza

Lornetka (Dienstglass) - noszone przez podoficerów, oficerów, snajperów, artylerzystów, obsługę MG i większość żołnierzy oddziałów rozpoznawczych. Można używać oryginałów, np. produkcji firmy Karl Zeiss z Jeny czy Busch - te jednak w akcji łatwo uszkodzić. Można więc używać bardzo zbliżonych do oryginałów powojennych lornetek rosyjskich bądź produkowanych w Jenie (DDR) po II wojnie światowej. Wskazanym jest także posiadanie futerału na lornetkę (skórzany bądź bakielitowy) i osłonki na okulary, zabezpieczającej przed wodą i innymi zanieczyszczeniami.

Lornetka z osłoną okularów i zaczepem do guzika

Lornetka w bakielitowym futerale

Bakielitowy futerał na lornetkę

Bandażownice (Sanitätstaschen) - używane przez wyszkolonych sanitariuszy i noszowych (zawartość w związku z tym różniła się), zawierały środki opatrunkowe, chustę trójkątną (Dreieckige Verbandtuch) podstawowe leki oraz przybornik sanitariusza (Sanitätsverbandzeug) - termometr, nożyczki, pensetę, szpatułkę lekarską oraz urządzenie do czyszczenia paznokci. Wcześniejsze wzory bandażownic miały nieco bardziej kanciasty kształ, nie miały D-ringów i były koloru brązowego.

Bandażownice - oryginał z DRK-Lager Babelsberg oraz bandażownica wyprodukowana w DDR

Tornister sanitariusza (Sanitätstornister) - z zewnątrz zbliżony wyglądem do popularnego tornistra M34, wewnątrz przenoszono środki opatrunkowe, bardziej specjalistyczne medykamenty (m.in. 20 ampułek morfiny, Cardiazol, Eukodal, różne maści) oraz metalowe i drewniane szyny usztywniające. Należy odpowiednio przerobić Tornister M 34 (doszycie wewnętrznych kieszeni).

Apteczka (Verbandkasten) - używana w samochodach, transporterach opancerzonych i broni pancernej oraz na punktach opatrunkowych (Verbandplatz). Metalowa kasetka z przegródką w środku zawierała nożyczki, pensetę, środki opatrunkowe, chustę trójkątną, jodynę. Dostępne są tylko oryginalne apteczki.

Wyposażenie saperów szturmowych

Ze względu na różnorodność wyposażenia w zależności od zadań poszczególnych żołnierzy pododdziału saperów przedstawiamy je oddzielnie od wyposażenia żołnierzy innych specjalności.
Wyposażenie niemieckich saperów w jednostkach rozpoznawczych nie odbiegało od standardowego wyposażenia saperów w innych jednostkach. Poza oczywiście pełnym zmotoryzowaniem. Ze względu na nieco inne zadania, ekwipunek bojowy pojedynczego strzelca różnił się. I tak, wszyscy saperzy mogą nosić szelki bojowe, bo do nich mocuje się dodatkowe wyposażenie takie jak: łopata, topór czy kilof. Nosi się je w specjalnych skórzanych pokrowcach mocowanych do pasa głównego, trzonkiem do góry. Trzonek jest mocowany do D-ringa w szelkach za pomocą skórzanego paska. Saperzy nie noszą na pasie łopatek, tylko sam bagnet. Nożyce do cięcia drutu też są przenoszone w skórzanym pokrowcu zawieszonym na pasie głównym. W nożyce był wyposażony dowódca drużyny.  Dopuszczalne jest używanie plecaka szturmowego.

W naszej grupie zostały zrekonstruowane: łopata i topór wraz z pokrowcami. Niestety dysponowaliśmy bardzo ograniczoną ilością zdjęć i rysunków. Ekwipunek saperski jest trudny do rekonstrukcji. Materiałów fotograficznych jest mało, a oryginalne elementy są trudno dostępne i bardzo drogie.

Szturmowe 3-częściowe plecaki saperskie weszły na wyposażenie w późniejszym okresie wojny i zaopatrzono w nie tylko 20% pododdziałów saperów.

Poniżej kilka podstawowych elementów wyposażenia.

Szturmowa torba na granaty. W 1939 roku był to element improwizowany wg potrzeb. Do tego celu wykorzystywano np. worki na piasek. Można je wykonać z kawałka brezentu.

Sposób noszenia szturmowych toreb na granaty.

Nożyce do cięcia drutu

Topór saperski z pokrowcem

Łopata saperska z pokrowcem

Sposób mocowania do oporządzenia


 

Wkrótce:
wyposażenie łączności, oporządzenie obsługi MG i PAK